Blog #2018-005 “Ratio-Emo coëfficiënt”

29136394_1730446867022138_5004732460097863680_n

Ik schat mezelf in als 99% rationeel en 1% emotioneel. Ik heb mezelf altijd gelukkig geprezen om zo’n rationeel persoon te zijn. Ik vind het leven veel gemakkelijker als je je niet laat (af)leiden door je emoties. De zeldzame keren dat ik emotioneel was, vond ik er maar niets aan want ik bevond mij in een ellendige toestand dan. Meestal liet ik deze ellendige toestand snel wegebben door er een rationeel overwicht aan toe te kennen.

Het voordeel van zo rationeel ingesteld te zijn is dat ik niet pieker. Vanuit rationeel standpunt slaat piekeren nergens op aangezien je het verleden niet kunt wijzigen en de toekomst die blijft veranderlijk, dus waarom zou je er wakker van liggen en je energie er aan verspillen. Het enige moment dat telt is het hier en nu. Ik slaap ook altijd heel goed en ik heb in jaren al geen nachtmerries meer gehad. Een bijkomend voordeel van mijn rationaliteit is dat ik afstandelijkheid uitstraal en andere personen bewust op afstand hou. Ik stel mij niet open en al zeker niet kwetsbaar op. Dit geeft mij het veilige gevoel om niet gekwetst te worden. Ik geloof ook heel sterk in het noodlot wat maakt dat ik niet wakker lig van de dood. Als het mijn tijd is, dan zal ik daar zijn, is het mijn tijd nog niet, dan zal ik daar niet zijn. Dit is een zeer handige eigenschap in tijden van terrorisme. Rationeel begrijp ik niet waarom iedereen zich angst laat aansmeren.

Nu ben ik er toch meer en meer van overtuigd dat ik heel wat mis in het leven. Emoties zijn de binding tussen mensen. Samen met emoties hangt empathie. Aangezien ik zelden mijn gevoelige kant aanspreek, kan ik mij ook heel moeilijk in de emoties van anderen plaatsen. Mijn empathie is niet optimaal ontwikkeld. Stilaan word ik hiervan bewust dat dit toch een groot gebrek is. De wereld wordt complexer en vergt een goede mix van rationaliteit, emotionaliteit en empathie om te overleven. Ik oordeel zelden over mensen maar na het lezen van het boek “Niemandskinderen” van Carolien Roodvoets ben ik toch nog voorzichtiger geworden met onmiddellijk een oordeel over mensen te vellen. Iedereen draagt zijn eigen verleden mee, net zoals ik het mijne heb.

Twintig jaar geleden waren mijn zus en ik op kennismakingsweekend te Anseremme om medestudenten te leren kennen vooraleer het academisch schooljaar begon. Overdag hadden we gekajakt en natuurlijk waren we in het water beland. Mijn zonnecrème was daardoor weggespoeld en tegen de tijd dat we uit de kajak stapten was ik kreeftenrood. Mijn huid gloeide, ik was doodop en besliste ‘s avonds na het eten om te gaan slapen. Gloeiend onder het dikke donsdeken viel ik in slaap, maar werd gewekt door het brandalarm. Ik ben veel te moe, mijn huid is pijnlijk, ik blijf in bed liggen. Mijn zus helemaal in paniek naast mijn bed om mij uit het bed mee naar buiten te krijgen. Ik was met geen stokken uit het bed te krijgen en zei dat ze maar naar buiten moest gaan zonder mij. Ik had totaal geen angst en stond niet stil bij de gevolgen van mijn risicovolle gedrag. Tot op heden heb ik mij nooit in de plaats gesteld van mijn zus en wat dit voor haar van emoties opriep. Nu heb ik daar al vaak aan gedacht en ik zie mijn zus graag, maar laat dit nooit merken. Het moet ondraaglijk geweest zijn om toch maar alleen en ongerust naar buiten te gaan. Melinda, mijn oprechte excuses!
Aangezien jullie mijn blog nu lezen, is het allemaal goed afgelopen. Het bleek vals alarm te zijn omdat de leiding kaarsen hadden aangestoken.

Ik ben tot nog een besef gekomen dat ik een groot probleem heb met de wet van de wederkerigheid. Geven is geen enkel probleem, ontvangen daarentegen wel. Ik blijf liever onafhankelijk waardoor ik heel moeilijk hulp kan en wil aanvaarden. Bovendien vind ik het totaal overbodig dat iemand zich zorgen zou maken om mij, terwijl ik wel bezorgd ben om het welzijn van de personen die mij nauw aan het hart liggen. Het is nogal heel onfair om anderen zo te behandelen, ze hebben evenveel recht om ongerust te zijn. Zoals je al kon lezen in mijn blog over geluk word ik gelukkig van mensen te helpen, iets te geven,… dus het is egoïstisch van mij om anderen niet hetzelfde geluk te gunnen door hun gift/hulp te weigeren. Nu ik daar meer bewust van ben, werk ik aan de “ontvangen” zijde.

Op een hele koude winterochtend zat ik op de trein onderweg naar het werk. Toen de trein vertraagde om te stoppen in Ekeren zag ik allemaal mensen met dikke winterjassen, sjaals, handschoenen, mutsen,… Mijn oog viel op een man die er in zijn sneeuwwit hemdje stond en hij leek het helemaal niet koud te hebben. De man stapte op en kwam mijn coupé binnengewandeld en nam plaats op de vrije plaats naast mij. Deze man had een warme gloed rond hem en was oprecht benieuwd naar iedereen zijn of haar verhaal. Zo stelde hij vragen aan de mensen rondom hem wat ze aan het lezen waren, naar welke muziek ze luisteren,… Zoals gewoonlijk stelde ik mij absoluut niet open voor menselijk contract en mijn volledige non-verbale houding vertelde genoeg, hij liet mij met rust. Ik moet toch eerlijk toegeven dat ik ervan genoten had van zijn hele warme uitstraling en zijn interactie met de anderen. Nadien vond ik het persoonlijk een gemiste kans om mij niet open te stellen. Ik heb hem nooit meer gezien nadien. Ik blijf geloven dat het een engel met een boodschap was. Voor een heel rationeel persoon, klinkt dit als totale nonsense, maar toch blijf ik geloven in engelen die boodschappen overbrengen.

Ik begin nu pas meer en meer bewust te worden van emoties bij mezelf en bij anderen. Ik heb een inhaalbeweging van zo’n 38 jaar te doen, hoogdringend tijd om het boek “Omarm je emoties” van Ronald J. Frederick opnieuw te lezen. Momenteel onderneem ik een bewuste expeditietocht doorheen emoties waardoor het kan zijn dat jullie mij nog vreemder vinden dan gewoonlijk. Het voelt voor mij zo onvertrouwd aan. Het doet mij over een heel aantal zaken twijfelen, zoals het posten van deze blog aangezien deze zo ver uit mijn comfortzone ligt. Gelukkig heb ik een hoogsensitieve partner die veel meer in contact staat met emoties dan mij en die mij helpt in mijn zoektocht. Ik hoop toch ooit de sleutel te vinden tot mijn emotionele hart. Tot op heden heb ik geen flauw idee hoe ik mijn ratio kan uitschakelen zodat mijn hart het eens kan overnemen als kapitein.

Blog #2018-004 “Emo-eten”

28872535_177559479545845_1864391986268950683_n

Een weegschaal? Dat gebruikte ik niet. Ik handhaafde 1 regel: als ik naar beneden kijk en mijn buik verder uitsteekt dan mijn borsten, dan is het tijd om er iets aan te doen. Niet echt een gezonde maatstaf zeker als je een stevige boezem toebedeeld gekregen hebt. Ik viel ook vaak ziek omdat mijn immuniteit niet optimaal was. Tijd om de oorzaken op te sporen en deze aan te pakken om mijn aantal ziektedagen terug te schroeven. Eerste stap: weegschaal afstoffen en eens zien hoeveel ik nu exact weeg “Damn, zo veel!?!” Met een BMI van boven de 35 zit ik toch in de risicocategorie voor verschillende ziektes. Goede voornemens maken op 1 januari is niet aan mij besteed. Ik weet toch dat ik er mij niet kan aanhouden, dus waarom nog moeite doen om er te maken. Wil dit dan zeggen dat ik geen goede voornemens maak? Neen, helemaal niet, ik maak ze wanneer ze bij mij opkomen en zijn ze intrinsiek gemotiveerd.

In oktober 2016 heb ik besloten dat ik 30 tot 35 kg kwijt wil raken. Degene die mij persoonlijk kennen, kunnen het amper geloven dat ik echt 30 kg kwijt dient te geraken om een BMI van 25 te bereiken en schrikken allemaal als ik mijn begin gewicht vermeld. Met mijn 1,62 meter ben ik niet van de grootste, ik lijk wel groter dan ik ben omdat mijn schoenen mij 5 cm boosten. In 2017 heb ik mijn plan verder gezet op eigen kracht, maar intussen zijn we al in 2018 beland en ik ben tot nu toe 10 kg kwijt wat op zich al een succes is. Helaas heb ik al dikwijls 10 kg kwijt geraakt want ik ben gedurende die periode vaak terug op mijn begin gewicht terecht gekomen. De grootste boosdoener: emo-eten!

In 2018 wil ik er nu echt eens werk van maken om die resterende 20 kg kwijt te spelen. Ik ben nog steeds te koppig om een dieet te volgen of een diëtiste te raadplegen. Een diëtiste dient maar te beginnen met “Je mag niet,…” BAM!!! Kortsluiting in mijn hersenen die zich direct verdedigend opstellen. Het is al om zeep nog voor het begonnen is. Ik geloof ook niet in een dieet want nadien krijg je al het gewicht terug. Waar ik wel in geloof is een gedragsverandering met andere eetpatronen. In tegenstelling tot een dieet zijn die permanent. Ik ben zeker niet de enige die hierin geloof, kijk maar eens naar het aanbod van boeken: Pascale Naessens, Sandra Bekkari,… Sorry, maar Pascale Naessens is mijn meug niet, ik vind dat niet lekker. Wat ik wel lekker vind zijn de gerechten van de WeightWatchers, dus waarom zou ik veranderen van stijl?

Hoe ga ik dit nu aanpakken? Door mijzelf uit te hongeren? Absoluut niet want dat hou je toch niet vol. Door minder uit te eten? Ook absoluut niet want ik ben en blijf tenslotte een levensgenieter. Ik ben 10 kg kwijt geraakt tijdens een periode waar we wekelijk 1 tot 3 keer gingen uit eten. Meestal zit de NMBS er voor iets tussen bij het vaak uiteten. Bij serieuze treinvertraging hebben we geen zin meer om zelf te koken. Misschien kan ik de NMBS vriendelijk verzoeken om voortaan de treinen op tijd te laten rijden. Een stemmetje in mijn hoofd zegt: “Muhahaha, het ijs op Antarctica is nog eerder gesmolten dan treinen van de NMBS die op tijd rijden, muhahaha”.
In plaats van voor-, hoofdgerecht en dessert, nemen we meestal enkel nog een hoofdgerecht. Slaatjes op restaurant daar kun je mij ook niet van overtuigen. Ik verkies een goei stukje vlees op mijn bord, vis lust ik ook wel, maar ik neem dit niet vaak aangezien het niet altijd op de menukaart aangeduid staat of die gepaneerd is of niet. Ik haat gepaneerd voedsel.

Hoe dan wel? Volgens het boek “Invloed, de 6 geheimen van het overtuigen” van Robert B. Cialdini heb ik de eerste stap al genomen door mijn plan met jullie te delen. Niemand lijdt graag gezichtsverlies, dus onbewust ga je er alles aan doen om te slagen in je plan. Bedankt trouwe bloglezers!

Van het boek “Uitstelgedrag” van Piers Steel heb ik opgepikt dat je best je goals in kleinere doelen kunt opsplitsen. Voilà, per 5 kg gewicht verliezen. In principe zou je er nog een tijdsaanduiding bij moeten vermelden, dus 20 kg in 1 jaar tijd, dat is 5 kg per kwartaal.

Een volgende handige tip haalde ik uit het boek “De kracht van geld” van Claudia Hammond in het gedeelte over geld sparen. Ik heb dit een beetje aangepast zodat het past in mijn kader van gewicht te verliezen. Het probleem met emo-eten is dat je gemakkelijk toegang hebt tot eten: snoepautomaten, broodjeszaken, pitta- en kebabzaken en pizzeria’s, frituren, hotdogkramen,… Nu om een extra rem te zetten om mij te laten gaan wanneer ik al deze zaken passeer op weg naar huis, verplicht ik mezelf om cash te betalen. Ik haat betalen met cash want dat moet je tellen, duurt het te lang om wisselgeld terug weg te steken,…! Ik heb trouwens ook niet altijd cash bij omdat ik altijd met kaart betaal.

De belangrijkste tip komt echter uit het boek “Waarom eet je te veel?” van Deepak Chopra. Zorg dat je goed in je vel zit zodat je niet eet ter compensatie. Voilà het boek slaat de nagel op de kop van mijn probleem. Sinds 2016 ben ik in therapie bij een psycholoog om ook aan mijn psychische gezond te werken. De periodes waar ik mij psychisch sterk in mijn schoenen sta, zijn ook de periodes waar de weegschaal een gewichtsafname registreert. Bedankt Esther!

Volgende persoonlijkheidskenmerken zullen mij ook helpen om mijn plan te realiseren: wilskracht, doorzettingsvermogen ( = koppigheid), zelfvertrouwen, discipline en intrinsieke motivatie.

Ik hoor iemand van jullie zeggen: “Maar je bent het belangrijkste vergeten: bewegen”. Klopt, ik heb dit niet vermeld. Als reumapatiënt is het niet evident om extra te sporten. Zwemmen mag, maar dat doe ik echt niet graag. Ik ben overtuigd dat ik mijn plan kan afwerken zonder extra beweging. Ik kies er bewust voor om te voet naar het werk te gaan – ah nee, niet van Essen naar Mechelen hé, tot aan het station – om mijn dagelijkse beweging te hebben. Elke werkdag ga ik voor mijn goal van 10 000 stappen en meestal geraak ik daar met een kleine inspanning wel aan. Nu nog een oplossing vinden voor de dagen thuiswerk waar ik amper 3000 stappen verzamel.

Mijn goede voornemen voor 2018 zijn dus verder werken aan mijn gezondheid zowel fysisch als psychisch, maar beiden gaat heel traag.

Wie wil er nog gewicht verliezen door een gezondere levensstijl aan te nemen? Voel je vrij om me te vergezellen op mijn pad.

Blog #2018-003 “Tournée Minérale”

28424471_175479896420470_8658529569788609906_o

Zoals de meeste onder jullie wel weten ben ik een levensgenieter en daar hoort lekker eten bij. Geef toe, de gerechten smaken nu éénmaal beter met een glaasje wijn dan met water! Aangezien we wel vaak uit eten gaan, ben ik dus wel vrij getraind om wat alcohol achterover te slaan, 8 Duvels is dus geen enkel probleem.

Mijn papa heeft ons helaas veel te vroeg verlaten in september 2016. Enkele maanden later flirte ik toch met alcoholverslaving. Het is nooit een goed idee om te drinken tegen verdriet, problemen,… Ik heb voor mezelf beslist om geen druppel alcohol meer te drinken voor een zekere periode, toch zeker tot de drang om alcohol te nuttigen verdwenen was. In het begin was het toch heel moeilijk om de verleiding te weerstaan om op restaurant geen alcoholische aperitief en wijn te nuttigen. Water nuttigen op restaurant?!? Boem!!!, kortsluiting in mijn hersenen!!! Dat kan toch niet, het hoort gewoon zo, totdat er een stemmetje in mijn hoofd zei: “Wat denk je van cola zero?” Je wordt uiteraard niet geacht om te luisteren naar stemmetjes in je hoofd want meestal zijn die up to no good, maar deze keer maakte ik toch een uitzondering. Cola zero, dat kan nog net, dus mijn hersenen starten zichzelf opnieuw op – rebooting…. cola zero… rebooting…
Na een maand was de drang naar alcohol terug onder controle.

In 2017 werd de eerste editie van Tournée Minérale georganiseerd. Bij deelname engageer je jezelf om heel de maand februari geen alcohol te drinken. Aangezien ik toch al in een “min of meer geheel-onthoudende” periode was, heb ik mij ingeschreven om mee te doen. Maar jah, ieder jaar opnieuw verjaar ik en komt valentijn ook langs in februari. We zijn toen ook een mid-week naar Brugge geweest. Balans van Tournée Minérale 2017 was 10 van de 28 dagen alcohol genuttigd. Het is dus niet echt een succes te noemen, maar aan de andere kant waren het er wel weer 18 dagen zonder alcohol, klinkt al stukken beter hé.

Na februari volgt uiteraard maart, maar ik vertoefde toch terug in een klein dipje waar de lokroep van alcohol weer heel luid te horen was. Terug tijd om een geheel-onthoudende periode in te lasten om de drang tijdig een stop toe te roepen voordat het te laat is. Ik heb geen tijd (lees geen zin) heb om mij in te schrijven bij de AA. Groepsessies is helemaal niets voor mij, dat zou pas een reden zijn om te drinken…

Intussen ben ik wel overgestapt van cola zero naar mineraalwater. Nu lijkt het helemaal niet zo vreemd meer om water te bestellen wanneer we uit eten. Na deelname aan de eerste editie van Tournée Minérale heb ik toch wel enkele voordelen ontdekt. Ten eerste slaap ik veel beter en mijn partner ook een klein beetje beter aangezien ik opmerkelijk minder snurk. Ten tweede voel ik mij veel fitter in mijn vel en heb ik veel meer energie. Ten derde verdien ik extra euro’s. Mijn partner en ik hebben elk een maandelijks basisbudget dat we kunnen spenderen aan games, boeken,… We kunnen extra budget verdienen: 1 euro voor elke dag zonder alcohol en 10 euro voor elke week dat we niet zijn gaan eten. Laat het duidelijk zijn dat die 10 euro zelden verdiend wordt. Als laatste reden, maar niet de minst onbelangrijke, de volgende dag is er helemaal niets aan de hand.
Helaas verlies ik geen gewicht wanneer ik geen alcohol drink, maar aan de andere kant, als ik mij dan eens volledig laat gaan en de liters rijkelijk stromen, dan kom ik ook geen grammeke bij.
Om al deze praktische redenen drink ik nog amper alcohol, meestal alleen maar thuis met zijn tweetjes en dan meestal nog bij speciale gelegenheden zoals verjaardagen, oudejaar,…
Ook op familiefeestjes zijn ze al gewoon dat ik zero alcohol verkies en het is altijd praktisch om een bob bij te hebben.

Wanneer de tweede editie van Tournée Minérale aangekondigd werd, heb ik mij direct ingeschreven. Aangezien ik nog amper alcohol drink, moet 28 dagen zonder wel geen enkel probleem opleveren. Easy peacy! Niet dus, hé. Onze hersenen zijn iets bizar.
Toevallig zijn we op 31 januari 2018 gaan uiteten, uiteraard met aperitief en een flesje wijn. We vertelden Wendy dat het vandaag nog “mocht” en dat we er van moesten profiteren want vanaf morgen niet meer voor 28 dagen. Het voordeel van deze bistro is dat ze ook een wijnhandelaar zijn dus, we hebben zelfs nog een extra fles wijn meegenomen voor thuis. Wendy vertelde ons dat ze haar voorbereiding al gedaan had en enkele mocktails samengesteld had dat ze ging aanbieden tijdens de Tournée Minérale.

Een week later had mijn trein serieuze vertraging waardoor de moed om zelf te koken ons in de schoenen gezakt was. Een telefoontje naar Wendy en we hadden chance, ze had nog een tafeltje voor 2. Bij het brengen van de menukaarten keek ze twijfelend naar ons van “menen die dat nu echt dat ze meedoen of toch niet, moet ik hun die mocktail kaart nu overhandigen of niet”, dus ik dacht ik zal ze een handje helpen: “Wendy, we willen een Mocktail proeven”. “Ah, dan dus toch echt”. “Ja, echt, we doen onszelf 28 dagen den duvel aan”. Nu het bizarre is dat ik voorheen geen enkel probleem had met mineraalwater te bestellen, maar tijdens deze Tournée Minérale, heb ik telkens een Mocktail besteld en bij het eten frisdrank…

En toen kwam valentijn… ‘s morgens bij opstellen van het boodschappenlijstje vroeg mijn partner “Wil je Bubbels vanavond” en mijn eerste reactie was “Ah nee, het is Tournée Minérale”. Je raadt het al, 10 minuten later was ik van gedacht veranderd, ik had wel zin in die goede cocktail dat we met oudejaar gemaakt hadden. Wij op zoek tussen onze papierstapel naar het boekje van Delhaize en maar zoeken en zoeken. Ah boekje van Delhaize, damn, verkeerd boekje, is dat van januari en we hebben dat van december nodig. Nog wat dieper in onze papierstapel vonden we het boekje terug. Ah de lekkere cocktail met Bubbels, granaatappelsap en Crème de Cassis. De aperitieven hebben wel gesmaakt, helaas was de fles Bubbels veel te snel leeg. Mijn partner kreeg het lumineus idee om de bubbels te vervangen met Nalu Exotic. Een exotisch smaakje zal wel passen bij de rest van de ingrediënten en inderdaad het smaken matchen perfect. 1 blikje was net gepast om 2 cocktails van te maken en onze ijskast telde 5 blikjes toen we begonnen en we zijn geëindigd met 0 blikjes in de ijskast. Om 3 uur ‘s nachts, BAM!!! ogen wagenwijd open en klaarwakker. Ik kijk naast mij en mijn partner identiek hetzelfde. Jah, dat heb je natuurlijk met energiedranken. We zijn toch maar in bed blijven liggen en uiteindelijk toch terug in slaap gevallen.

Wat later gingen we uiteten in een ander restaurant, dus ik vroeg of ze mocktails hadden want ik vond ze niet op de kaart. De heer keek mij aan en vroeg mij heel verlegen “Wat is een mocktail”. “Euh,…” FREEZE, terug bevrozen, ik had deze vraag helemaal niet verwacht. Terwijl mijn hersenen in bevrozen toestand dachten “Huh, welke horeca-uitbater heeft nu nog nooit van een mocktail gehoord, nog nooit gehoord van Tournée Minérale,…” bleef ik die maar aanstaren zonder antwoord. Mijn partner greep op dat moment maar in door te antwoorden in mijn plaats: “Een mocktail is een cocktail zonder alcohol”. Hij had dan wel niet van mocktail gehoord, maar hij had er wel ene en hij was nog lekker ook.

De laatste week van de Tournée Minérale kreeg ik het toch echt moeilijk. Ik voelde echt een drang naar alcohol. Maanden heb ik zonder alcohol overleefd, maar alleen het feit dat het niet mocht, kreeg ik er zin in. Damn you bizarre hersenen! Waarom is alles die verboden is toch zo verleidelijk!?!
Balans van tweede editie Tournée Minérale: 1 dag alcohol en 27 euro extra verdiend. Volgend jaar voor 0 dagen?

En waar is dat feestje?

Blog #2018-002 “Catfulness”

image

Per week spendeer ik minstens 10 uur in de trein, afhankelijk van de grootte van de vertragingen. Sinds ik mezelf een e-reader cadeau deed, is mijn favoriete bezigheid in de trein boeken lezen. Mijn oog viel op een nieuw boek “Catfulness” van Paolo Valentino. Als kattenliefhebber sprak de titel mij onmiddellijk aan. Mijn geduld werd nog even op de proef gesteld want het boek was nog niet gereleased. Van zodra beschikbaar heb ik mij het aangeschaft. Het toeval wil nu dat ik extra leestijd kreeg ‘s morgens op de trein wegens een persoonsongeval te Mechelen Nekkerspoel. Gelukkig voor mij kon ik het in één keer uitlezen, ongelukkiger voor degene die weeral dacht sterker te zijn dan de trein.

In de steeds drukker worden maatschappij zijn we meer en meer op zoek naar onze rust. Keuze genoeg uit de vele boeken en cursussen mindfulness. Een boek over mindfulness door de ogen van de kat, dat is pas interessant, laten we dit direct eens in de praktijk uittesten.

“Duik in het groen”
Aha, dat is zeer zeker waar. Van de natuur word je altijd rustig. Volg het tempo van de natuur en niet het opgelegd tempo van de maatschappij. Ga buiten, geniet van de prachtige koude winterdag, het zonnetje op je snoetje, wind door de haren,… Je voelt je al rustig worden hé?

“Rustdag”
Lekker niets doen op zondag. Ja, dat kan ik ook, zelfs als het geen zondag is. Niets moet, vooral je eigen ding doen en zeker nog niet denken aan maandag. Whoohoo, terug een gemakkelijke opdracht.

“De wereld opnieuw ontdekken”
Pak een voorwerp dat je al jaren in huis hebt, bijvoorbeeld iets wat je ooit van vakantie hebt meegenomen. Laat het langzaam door je handen gaan, bekijk het van dichtbij, snuif de geur op en vraag je dan af hoe het gemaakt is en hoeveel mensen eraan hebben gewerkt. Het voorwerp zal je er nog dierbaarder door worden.”
De enige voorwerpen waar ik aan ruik zijn boeken en enkel als ze nieuw zijn. Helaas ruiken e-books allemaal hetzelfde.
Hmmmm, zie mij al aan alle voorwerpen ruiken?!? Iedereen verklaart mij zot dan en ik ben al zo vreemd…

“Borstelen is fijn”
Niet schrikken als ik ineens jouw haar begint te borstelen, het schijnt relaxing te werken. Vergeet wel niet om mij ook te borstelen.

“Doorbreek je gewoontes”
Welja, de meeste mensen zijn gewoontedieren en wij hebben het heel moeilijk om onze routines te doorbreken. ‘s morgens zie ik altijd dezelfde mensen onderweg, altijd dezelfde weg volgen. Het zijn altijd dezelfde mensen die dezelfde coupé van de trein kiezen. Ikzelf neem ook telkens dezelfde weg op hetzelfde tijdstip, misschien moet ik toch maar wat meer variëren, zeker omdat ik ook het boek “Ik zie jou” van Clare Mackintosh gelezen heb. Aanrader van een boek als je graag thrillers leest.
“Waarom zou je altijd in je bed slapen als er in huis ook andere plekken zijn waar je een tukje kunt doen” Ooit al eens in een zetel geslapen? Ligt niet bepaald comfortabel. Misschien voor interpretatie vatbaar? Een bed van iemand anders? Nu wordt het interessant… Gebruik jouw fantasie maar.

“Geniet van het uitzicht”
Alright, let’s do this. Dexter – onze jonge kater – zat naar buiten in onze hof te turen en ik dacht “wel, ja laten we samen buiten turen”, dus ik zet mij in kleermakerszit naast Dexter. Die zag zijn kans natuurlijk schoon om op mijn schoot te komen zitten. Ik staar en staar en staar, maar er valt niets te beleven buiten. Ik geef het op na 2 minuten. Ik heb dus het punt volledig gemist. Je zou dus rustig moeten worden van juist naar niets te staren en alles gezien te hebben dat beweegt. Ik onderneem nog wel eens een andere poging, maar dan aan ons zijvenster want dat heeft als bijkomend voordeel dat ik daar warm sta aan de verwarming. Mocht je toevallig langs ons appartementje passeren en je ziet mij door het raam staren naar niets, veroordeel mij dat niet tot “naar wat staat die zo de ganse tijd naar niets te staren…”, maar zwaai eventjes en ik zwaai zeker terug.

“Negeer mensen die je vervelend vindt”
Negeer mensen die te veel lawaai maken, die je provoceren, die je stress bezorgen,… kortom vervelende mensen. Jah, als ik jou straks negeer, dan weet je ineens waarom. Ik heb genoeg zelfkennis om te weten dat ik ook vervelend kan zijn, dus negeer mij maar gewoon.

Het boek bevat nog veel meer tips. Het is zeker een aanrader voor alle kattenliefhebbers die zeker en vast alles zullen herkennen. Ook degene die geïnteresseerd zijn in mindfulness, zullen er baat bij hebben om het boek en uiteraard de kat aan te schaffen.

Blog #2018-001 “Geluk”

28056542_171492066819253_6124879616841114392_n

Mijn eerste blog is een feit. Bloggen is al langer een droom, maar had nog nooit de tijd genomen om er effectief eentje te schrijven. Mijn intentie is om op regelmatige tijdstippen en nieuwe blog te schrijven over mijn persoonlijke visies, ervaringen,… Mijn eerste blog is er eentje over “geluk”.

Vorige week stelde Esther mij de vraag: “Wat maakt jou gelukkig?” “Euh!?!” Ik was zo verrast van de vraag en moest het antwoord schuldig blijven. Nu houdt deze vraag mij al dagen bezig. Ik ben er steevast van overtuigd dat je geluk zelf maakt, maar jah, wat maakt mij nu eigenlijk gelukkig?

Beginnend met het cliché word ik gelukkig van mijn liefdevolle partner waarbij ik volledig mezelf kan zijn. Mijn trouwe viervoeters met hun onvoorwaardelijke liefde ontbreken zeker ook niet in mijn geluk. Ze zijn altijd heel blij om mij terug te zien, begroeten mij met hun lieve miauw, eisen ten gepaste hun aaitjes op, halen kapriolen uit die mij aan het lachen brengen,…

Maar als ik heel eerlijk tegen mezelf ben, dan word ik nog het gelukkigst van de kleine zaken in het leven. Als introvert geniet ik van weer en wind, bewonder ik de dieren rondom mij en word ik volledig één met de natuur. Het is een zege om dichtbij de Kalmthoutse Heide te wonen. Hier kan ik volledig in zen-modus geraken wat mij een gelukkig gevoel oplevert. In de natuur is iedereen precies een ander persoon, veel meer glimlachende medemensen die elkaar begroeten. Zoek dat maar eens buiten de natuur in de prestatiegerichte maatschappij, het is een unicum als een persoon jou vriendelijk begroet met een glimlach bij het kruisen van elkaars wegen. Iedereen is eerder gehaast en nors.

Waar ik nog het meest gelukkig van word, is andere mensen helpen. Of het nu een valies dragen is op de trap voor een oudere persoon, inlichtingen geven aan occasionele treinreizigers die er toch niet zo gerust in zijn dat ze wel de juiste trein zullen nemen,… het maakt allemaal niet uit. Hun glimlach en dankbaarheid zijn voor mij voldoende om mij een gelukkige gevoel te geven. Soms wordt mijn aanbod afgeslagen, maar wat wil je in een maatschappij waar niet iedereen ter goede trouw is…