Blog #2019-020 “Oostende”

Strand.jpgMijn trouwe bloglezers weten dat ik het niet zo’n fan ben van de zomer, vandaar dat ik wat verdwenen was. Geen wekelijkse blogs meer want ik had er de energie niet meer voor. Omdat ik van de herfst en de winter hou, neem ik altijd mijn hoofdvakantie tijdens de herfst (winter is uitgesloten door wetgeving). Ik ben dus met vakantie van 16 oktober 2019 tot en met 11 november 2019. Vreemde blikken komen mijn richting uit als ik mee deel dat ik nu pas hoofdvakantie neem en nog veel vreemdere blikken wanneer ik er bij zeg dat ik mijn zinnen gezet heb op grijs regenachtig koud weer, typisch herfst dus.

Mijn eerste week van mijn vakantie had ik heel druk ingepland met vele afspraken zoals diagnose ASS, auti-coach, teambuilding, dierenarts en therapeut. Geen energie meer over om te bloggen, zelfs niet om te schrijven wat mijn diagnose van autismespectrum inhoudt.

Mijn tweede week had ik voorzien om rustig te chillen, maar helaas is het anders gelopen. Na mijn diagnose zat ik op een stampensvolle trein met een zieke mens achter mij die constant zat te niezen, hoesten, snotteren,… Jawel, je raadt het al, ik heb de snotvalling ook te pakken gekregen, dus heel vorige week ziek geweest. Ik ben er zelfs nog niet volledig vanaf.

En voor mijn derde week had ik een mid-week Oostende geboekt. Mid-week omdat de treinuren dan beter uitkomen dan tijdens het weekend. Ik had al in juni geboekt, toen ik ook nog twijfelde of mijn toekomstige woonplaats Oostende of Kalmthout zou worden. Intussen ben ik er reeds uit en het is nu zeker en vast bevestigd. Nog in geen 1000 jaar verhuis ik naar Oostende. No way dat ik de mooie groene rustige omgeving inruil voor zilte zanderige drukke stad.

Aangezien ik pas na 16 uur mocht inchecken, had ik pas de trein van 13:18 nodig te Essen. Om 13:00 vertrekt er ook een trein en zal deze nemen aangezien ik mijn overstap tijd te Antwerpen dan vergroot, zeker met valies bij de hand kan dat wel eens praktisch zijn. Ik was volledig klaar om 8 uur, wat nog de komende 5 uur doen? Zeker in zeer nerveuze toestand aangezien het mijn eerste keer is dat ik er alleen op uit trek. Het onbekende geeft mij gigantisch veel stress. Trein tot daar aan toe, maar daarna, den tram. Welke richting? Welke halte? Waar is de voordeur van Vayamundo? Waar is de info balie? Ik heb uiteindelijk dan maar mijn boek verder gelezen met constant de klok in het oog te houden (gelukkig staat die bovenaan op de e-reader) want ik heb geen tijdsbesef. Ik ben nog niet vertrokken en ik mijn mijn 3 schattige katten Lexa, Milo & Dexter. Ze zullen het een weekje zonder mij moeten stellen en ik zonder hun.

Uiteindelijk had de trein van 12:37 een kwartier vertraging, dus heb deze al genomen, nog grotere overstaptijd. Aangekomen te Antwerpen, nog een half uur voor de trein naar Oostende vertrekt. Tijd om nog snel bij de Starbucks binnen te springen. Had ik geweten dat ze een nieuwe werknemer aan het opleiden waren, dan had ik gepast. Het duurde en duurde maar vooraleer mijn White Chocolate Moccha klaar was, al vrij goed gestresseerd want de trein wacht niet op mij. Trein toch nog gehaald, maar verdomme het is een Desiro, niet de meest comfortabele treinen om uren op te vertoeven. Ik had mijn hoop gevestigd op de comfortabele M6 of MS96 rijtuigen. Dus geen tafeltje om mijn koffie en bananenbrood te nuttigen. Het is de eerste keer dat ik bananenbrood eet, nu had ik toch gedacht dat dit naar bananen zou smaken, niet dus.

Eindelijk aangekomen in Oostende. Gelukkige een vriendelijke dame aan het stuur van de kusttram die mij uitstekend geholpen heeft met mee te delen dat ik in de goede richting opstapte en zelfs welke halte in nodig heb. Aan de lichten om over te steken heb ik een oudere dame aangesproken om te vragen of ze wist waar de voordeur was, dus daar was ik ook al geholpen. Het is mij uiteindelijk allemaal gelukt om de balie te vinden en in te checken.

Eénmaal in het appartement aangekomen, alles verkend, alles een plaatsje gegeven, mijn laptop geïnstalleerd. Spijtig, geen rechtstreeks zicht op de zee, wel vanaf de zijkant. Verdorie een douche en geen ligbad, terwijl ik dit wel in de opmerkingen gezet had dat ik een bad verkies want je kon dit bij de boeking niet aanduiden wat je keuze was bij het appartement. Toch een klein beetje ontgoocheld in het appartement. Voor de rest is het tip top in orde, mooi onderhouden en van alles voorzien. Nu krijg ik toch wel een beetje honger. Aangezien ik enkel ontbijt bijgenomen heb, dien ik nog te winkelen – nota aan mezelf, volgende keer al iets voor ’s avonds meebrengen van thuis, zeker als je pas laat mag inchecken – maar geen probleem, tijdens de tramrit zag ik een Delhaize naast de Basic-Fit op wandelafstand. Welja, vanuit de tram op wandelafstand, tot je effectief op wandel gaat. Whoohoo een Delhaize, mijn eigen winkel dan nog wel, moet wel lukken. Verdorie, de ingang van beide zaken goed verstopt, maar na 10 minuten ronddolen om en rondom het complex eindelijk gevonden. WTF Delhaize gesloten tot en met 14 november wegens verbouwingswerken. Grrrr, improviseren, nooit mijn sterkste kant.

Ik ben dan maar richting dijk gestapt en vond een caféke waar alles op grootmoeders wijze werd bereid. Snel daar een pasta eten. Het was ook precies grootmoeder die achter den toog stond. Aan het dialect te horen waren de café-gangers plaatselijke bevolking. Ik heb de uitbaatster ineens gevraagd of er een andere supermarkt in de buurt is en een beetje verder op zou een Spar zijn, maar die gaat al om 18 uur dicht, dus winkelen zal voor morgen zijn. Intussen nog het weerbericht en het nieuws meegepikt aangezien de TV opstond. Blijkbaar krijg ik mijn goesting, vanavond nog wisselvallig weer, morgen opklaringen en daarna kouder. Ik was niet voorzien om in het donker te moeten terugkeren, mijn fluohesje hing nog aan de kapstok in het appartement en mijn regenjas ook want toen ik vertrok regende het nog niet. Och zalig, alleen in de regen op den dijk in het donker.

Voorlopig is dit genoeg menselijke interactie en omgaan met het onbekende. Ik ben kapot en doodvermoeid. Ik weet niet of ik ooit het gewoon zal worden om met het onbekende om te gaan. Ik hou toch van mijn eigen bekende streek en het comfort van mijn eigen appartement met mijn lieve huisdiertjes die ik nu al heel hard mis.

Tijd om onder de wol te kruipen en mijn batterijtjes op te laden. Morgen nieuwe dag.

 

4 Comments on “Blog #2019-020 “Oostende”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: