Blog #2018-031 “Liegen”

foto van The Psychology Babes.Deze week gaat mijn blog over het thema liegen. Persoonlijk haat ik mensen die liegen, ik vind dat “not done”. Dit komt uiteraard door mijn opvoeding, mijn ouders hebben mijn waarden en normen aangeleerd. Mijn morele waarden die ik hoog in het vaandel draag zijn eerlijkheid, rechtvaardigheid en respect.

Ik ben vrij tolerant tegenover andere waarden, meningen, levenswijzes, levensvisies, religies,… Iedereen mag van mij zichzelf zijn. Ik hoef niet noodzakelijk akkoord te gaan met de andere, maar ik kan hun wel respecteren. Er is maar één waarde waarop ik gigantisch allergisch reageer en dus niet kan accepteren en dat is liegen. Dit is dus deels mijn probleem, maar ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan want voorheen heeft de situatie zich nog nooit voorgedaan waar iemand blijft liegen terwijl de bewijzen zwart op wit staan.

Er heeft zich een situatie voorgedaan op het werk. Een collega heeft de regels gebroken (bewust of onbewust laat ik in het midden) eind augustus begin september. Deze collega werd erop aangesproken, maar ontkent resoluut, zelfs verschillende keren per mail. Nu liggen de bewijzen zwart op wit want iedereen heeft een unieke log-in code en alles wat we doen wordt geregistreerd op deze code. Toch blijft deze collega bij hoog en bij laag beweren dat ze het niet gedaan heeft. Ikzelf heb het gezien dat ze de regels brak, niet omdat ik haar controleer, maar wel omdat ze diagonaal voor mij zit en dus volledig in mijn zichtsveld zit. Ik ben trouwens niet de enige collega die haar de regels heeft zien breken. Het is dus niet fijn om met een onbetrouwbare collega te werken. Onze werkgever heeft ons dan ook een vorming “waardenvol samenwerken” gegeven waarvan de eerste sessie in september. Helaas durfden de meeste van ons het thema niet aanhalen. Vorige week was de vervolgsessie en ik heb het deze keer wel aangehaald. Het ligt eigenlijk zo zwaar op de maag, dat ik het niet kon laten passeren. Ik heb het heel moeilijk om met onbetrouwbare collega’s samen te werken. Na al die maanden ontkent ze dit dus nog altijd resoluut, ze liegt zonder te verpinken, zelfs wanneer er verwezen wordt naar de bewijzen.

Ik vraag me dus al heel de week af wat iemand ertoe drijft om te (blijven) liegen. Misschien is deze persoon opgevoed met geen of andere morele waarden. Het was misschien OK en acceptabel om te liegen in haar gezin. Je kunt nooit weten in welke omstandigheden iemand opgegroeid is en welk verleden iemand mee sleurt. Liegen was misschien een overlevingsmechanisme en de enige mogelijkheid om te overleven. Misschien lijdt een persoon aan dementie en weet niet meer dat er regels overtreden zijn en is dus in de ware veronderstelling dat ze de waarheid vertelt. Ook hier heb ik mijn bedenkingen bij aangezien deze collega nog vrij jong is, maar aan de andere kant, kan dementie ook al starten op jonge leeftijd. Of heeft mijn collega schrik om haar job te verliezen en verkiest daarom te liegen? De waarheid komt altijd naar boven en dan is de situatie nog erger dan voorheen. De laatste mogelijkheid dat ik kan verzinnen is niet zo positief, misschien is mijn collega een pathologisch leugenaar. Ik krijg de rillingen bij deze gedachte omdat ik die zeker plausibel acht. Er hebben zich al meerdere situaties voorgedaan waar de waarheid geweld aangedaan werd. Ik begin mij dan meer en meer af te vragen waarover ze dan nog meer liegt, is haar persoonlijke situatie wel deze dat ze beweert, is ze wel een veelgevraagde DJ die ook draait op Tomorrowland (die absoluut niet terug te vinden in op het internet), gaat ze wel naar Ibiza op reis om te feesten,…? Ik ga mij geen paranoia laten aansmeren en al hetgeen ze nog vertelt, zal het ene oor in gaan en het andere terug uit. I do not care! Als ze in een fantasiewereld leeft, laat ze maar daar leven want wie zijn wij om daarover te oordelen.

Ik ben een overtuigd gelover – zoals de foto het al aangeeft – om enkel wakker te liggen van hetgeen je zelf in handen hebt en zelf kunt veranderen. Het heeft geen zin om te blijven verwachten dat de andere oprecht is en de waarheid zal toegeven met oprechte verontschuldigingen. Dit zal nooit gebeuren en je wordt er alleen maar ziek en ongelukkig van als je dat blijft verwachten. Ik ben vrij goed in het loslaten van wat ik zelf niet kan veranderen, maar in het geval van liegen lukt mij dat niet. Om de één of andere reden kan ik dit niet loslaten. Ik vind het vrij respectloos om mijn intelligentie te onderschatten, ik weet wat ik gezien heb. Er is ook geen stevige basis om een goeie samenwerking op te bouwen want een leugenaar wordt niet geloofd, zelfs al vertelt hij de waarheid. Mijn werkgever zou nochtans graag hebben dat de oude koeien in de gracht blijven, er een streep onder trekken en met een propere lei beginnen. Ik vind dat wel een nobel idee en het sluit volledig aan bij mijn levenswijze, MAAR in dit geval heb ik echt het gevoel dat het dus loont om te liegen en dat alle collega’s die niet in de fout zijn gegaan de toegeving moeten doen! En dit voelt zo verkeerd aan. Mijn hoofd zegt wel “Move on & let it go”, maar mijn hart zegt “No way in hell”.

Iemand al iets gelijkwaardig meegemaakt? Hoe ga je er mee om? Wie heeft nog tips voor mij?

3 Comments on “Blog #2018-031 “Liegen”

  1. Hoi Musquito,

    Voor mij heel herkenbaar. Ik zelf heb ook moeite met mensen die op deze wijze liegen. Ik zelf probeer net als jij een reden te bedenken waarom iemand dat zo zou doen. Fijn om dat terug te lezen bij iemand anders.
    Gelukkig heb ik nu niemand meer om mij heen, die dat doet. Vrienden die dat deden heb ik er op aangesproken, en de vriendschap laten verwateren.
    Maar met een collega is dat lastig, vooral omdat ze beschermd wordt, zoals ik lees.
    En frustrerend genoeg moeten zij, die wel oprecht zijn, boeten voor het gedrag van èèn persoon.
    Ze is de olifant in de vitrinekast. Je kan er niet omheen, ook al probeer je door te gaan.
    In dit geval zou ik zelf naar mijn werkgever stappen, en vertellen wat oneerlijkheid en verlies van vertrouwen met de rest van de collega’s doet en daarbij hoe dit invloed heeft op de werkzaamheden. Want je kan wel goed willen doen, en doorgaan, maar dat kan alleen als het goed uitgesproken is, en dat blijkt niet het geval.
    Ik snap ook, dat er collega’s zijn, die liever het er niet over hebben, maar eigenlijk wel willen dat er iets zou veranderen.

    Ik hoop dat je echt een goeie tip krijgt, want dat zou ik ook wel willen weten. Want geheid dat ik nog wel eens weer in een dergelijke situatie beland.

    Groetjes,

    Mel

    Liked by 1 persoon

  2. Misschien was er in haar kindertijd een heuse zware straf gekoppeld aan iets wat ze deed, merkte ze dat door het te “verliegen” of “verzwijgen” de straf kon vermijden en begon toen haar “aangeleerde gewoonte”. Keer op keer kon ze er vast op die manier “mee wegkomen”… En nu ze volwassen is, weet ze gewoon niet meer hoe opgelucht ze zich zou voelen, mocht ze gewoon eerlijk zijn… :-/

    Liked by 1 persoon

    • Dat is waar en ik besef zoiets wel. Het is alleen zo spijtig dat ze dat zelf niet inziet. Je kunt terecht bij psychologen/psychiaters/therapeuten die je van dit ongewenst gedrag kunnen helpen. In de volwassen wereld heb je dit copingsmechanisme niet meer nodig. Het is zo verdomd lastig om samen te werken met zo iemand.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: