Blog #2018-030 “I’m back”

IMG-20181125-WA0001[1]Jullie hebben mijn wekelijkse blog op zondag enkele weken moeten missen. Ik was niet in de stemming om te schrijven wegens persoonlijke redenen. Mijn vakantie is in mineur geëindigd aangezien mijn partner en ik besloten hebben om na 10 jaar elk onze eigen weg uit te gaan. We zijn beide reeds 2 jaar in individuele therapie waardoor onze eigen persoonlijkheid zich verder heeft ontwikkeld. Therapeuten zouden beter hun cliënten waarschuwen dat individuele therapie dodelijk kan zijn voor een relatie. Helaas passen we als koppel niet meer bijeen aangezien mijn partner een volledig gevoelsmens geworden is en ik volledig rationeel ingesteld ben. Mijn partner is uitgegroeid tot een hele mooie persoon met een hele mooie gevoelige persoonlijkheid. Zelf vind ik van mezelf dat ik ook uitgegroeid ben tot een hele mooie persoon. Het is zoals je een goede kwaliteitswijn hebt en een uitstekend 5-sterren gerecht, maar samen passen ze niet. Aan beide individueel is niets op aan te merken. We hebben veel respect en bewondering voor ieders eigen persoonlijkheid met sterke en zwakke eigenschappen en we gaan dan ook als vrienden uiteen.

Ondanks dat ik het wel zag aankomen, komt het toch hard aan eens de beslissing gemaakt wordt. 10 jaar is samen een serieuze geschiedenis die je niet zomaar aan de kant schuift. Ook sloeg de paniek wel een beetje toe voor het onbekende zoals een nieuwe woonst zoeken, het alleen zijn, financiële impact,… Intussentijd heb ik al mijn budgettering opgesteld aangezien ik geen enkel idee heb hoe duur het leven tegenwoordig is, verschrikkelijk duur dus hé. Een aantal zaken zijn reeds geregeld, maar er is nog veel te doen. Wat ik wel zeker weet is dat ik absoluut geen auto wens. Ik verplaats mij per trein en dan kost een auto waar je amper mee rijdt gigantisch veel aan verzekering, onderhoud, brandstof, belasting,…

2019 beloofd een spannend jaar te worden. Ik zal op zoek moeten gaan naar een nieuwe woonst.
Ik ben afkomstig van West-Vlaanderen, dus ik kreeg al direct de vraag of ik terug ga naar mijn geboortestreek. Euh, nee, West-Vlaanderen is out of the question. Ik voelde er mij toch niet zo thuis en het is veel te ver weg van Mechelen waar ik werk. Zonder auto geraak ik niet aan het station.
Wat met Oost-Vlaanderen? Als kind had ik altijd gezegd dat ik in Gent wou wonen. Hmmm, sinds ik een tijdje in Sint-Niklaas gewoond heb, heb ik zo’n degout van Oost-Vlaanderen gekregen, dus ook Oost-Vlaanderen is ook out of the question.
Mechelen dan? Lekker dicht bij het werk. Euh, ook niet want ik heb het zo niet met een stad. De enige stad dat ik nog zou overwegen is terug Leuven, maar het is er pokkeduur en je hebt last van studenten tijdens het schooljaar en toeristen tijdens de zomermaanden. Ik vond Leuven vooral praktisch omdat het centraal in het land ligt.
Waar dan wel? Ik zou eigenlijk het liefst in Essen of Kalmthout blijven wonen. Ik woon hier heel graag in het groen, rustige gemeentes en ik verplaats mij het liefst buiten de spitsuren naar het werk. Zonder auto zoek ik dus een woonst dicht bij het station, maar ook dicht bij een supermarkt. Daarom is Kalmthout iets beter geschikt dan Essen, maar waarschijnlijk zal Kalmthout buiten mijn budget vallen. Essen is goedkoper dan Kalmthout.

De verhuis op zich daar zie ik echt wel tegen op. Eénmaal verhuisd en mijn eigen stekje, dan zal ik mij al terug wat relaxter voelen. De eerste jaren zullen vooral rekenen en tellen zijn want ik voel terug op 1 inkomen en ik zal toch vanalles bij moeten kopen. Naast de verhuis komt ook nog de verkoop van ons appartement. Dit zal ook nog wel wat gedoe veroorzaken.

Komt er nog bij dat mijn vaste psycholoog begin 2019 er mee ophoudt en ik dus ook nog eens naar een andere therapeut zal gaan. Nu was mijn psycholoog 11 minuten met de trein, mijn volgende therapeut heeft haar praktijk wat verder, met de trein naar Antwerpen, dan terug met de tram richting Merksem en dan nog een klein stukje te voet.

Bovendien is mijn wachttijd van anderhalf jaar afgelopen in 2019 en kan ik eindelijk mij laten testen op autisme. Ik ben benieuwd wat het zal worden.

Dus 2019 wordt spannend! Eén ding is zeker, kleine Lexa verhuist samen met mij mee en samen kunnen we de nieuwe uitdagingen wel aan. Ah ja, zonder auto zal ik ook een dierenarts moeten vinden die op huisbezoek wil komen.
Nu ik over de meest emotionele schock heen ben, heb ik terug mijn positiviteit en levenskracht terug gevonden! We gaan ervoor en dus ik ben terug!

3 Comments on “Blog #2018-030 “I’m back”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: