Blog #2018-005 “Ratio-Emo coëfficiënt”

29136394_1730446867022138_5004732460097863680_n

Ik schat mezelf in als 99% rationeel en 1% emotioneel. Ik heb mezelf altijd gelukkig geprezen om zo’n rationeel persoon te zijn. Ik vind het leven veel gemakkelijker als je je niet laat (af)leiden door je emoties. De zeldzame keren dat ik emotioneel was, vond ik er maar niets aan want ik bevond mij in een ellendige toestand dan. Meestal liet ik deze ellendige toestand snel wegebben door er een rationeel overwicht aan toe te kennen.

Het voordeel van zo rationeel ingesteld te zijn is dat ik niet pieker. Vanuit rationeel standpunt slaat piekeren nergens op aangezien je het verleden niet kunt wijzigen en de toekomst die blijft veranderlijk, dus waarom zou je er wakker van liggen en je energie er aan verspillen. Het enige moment dat telt is het hier en nu. Ik slaap ook altijd heel goed en ik heb in jaren al geen nachtmerries meer gehad. Een bijkomend voordeel van mijn rationaliteit is dat ik afstandelijkheid uitstraal en andere personen bewust op afstand hou. Ik stel mij niet open en al zeker niet kwetsbaar op. Dit geeft mij het veilige gevoel om niet gekwetst te worden. Ik geloof ook heel sterk in het noodlot wat maakt dat ik niet wakker lig van de dood. Als het mijn tijd is, dan zal ik daar zijn, is het mijn tijd nog niet, dan zal ik daar niet zijn. Dit is een zeer handige eigenschap in tijden van terrorisme. Rationeel begrijp ik niet waarom iedereen zich angst laat aansmeren.

Nu ben ik er toch meer en meer van overtuigd dat ik heel wat mis in het leven. Emoties zijn de binding tussen mensen. Samen met emoties hangt empathie. Aangezien ik zelden mijn gevoelige kant aanspreek, kan ik mij ook heel moeilijk in de emoties van anderen plaatsen. Mijn empathie is niet optimaal ontwikkeld. Stilaan word ik hiervan bewust dat dit toch een groot gebrek is. De wereld wordt complexer en vergt een goede mix van rationaliteit, emotionaliteit en empathie om te overleven. Ik oordeel zelden over mensen maar na het lezen van het boek “Niemandskinderen” van Carolien Roodvoets ben ik toch nog voorzichtiger geworden met onmiddellijk een oordeel over mensen te vellen. Iedereen draagt zijn eigen verleden mee, net zoals ik het mijne heb.

Twintig jaar geleden waren mijn zus en ik op kennismakingsweekend te Anseremme om medestudenten te leren kennen vooraleer het academisch schooljaar begon. Overdag hadden we gekajakt en natuurlijk waren we in het water beland. Mijn zonnecrème was daardoor weggespoeld en tegen de tijd dat we uit de kajak stapten was ik kreeftenrood. Mijn huid gloeide, ik was doodop en besliste ‘s avonds na het eten om te gaan slapen. Gloeiend onder het dikke donsdeken viel ik in slaap, maar werd gewekt door het brandalarm. Ik ben veel te moe, mijn huid is pijnlijk, ik blijf in bed liggen. Mijn zus helemaal in paniek naast mijn bed om mij uit het bed mee naar buiten te krijgen. Ik was met geen stokken uit het bed te krijgen en zei dat ze maar naar buiten moest gaan zonder mij. Ik had totaal geen angst en stond niet stil bij de gevolgen van mijn risicovolle gedrag. Tot op heden heb ik mij nooit in de plaats gesteld van mijn zus en wat dit voor haar van emoties opriep. Nu heb ik daar al vaak aan gedacht en ik zie mijn zus graag, maar laat dit nooit merken. Het moet ondraaglijk geweest zijn om toch maar alleen en ongerust naar buiten te gaan. Melinda, mijn oprechte excuses!
Aangezien jullie mijn blog nu lezen, is het allemaal goed afgelopen. Het bleek vals alarm te zijn omdat de leiding kaarsen hadden aangestoken.

Ik ben tot nog een besef gekomen dat ik een groot probleem heb met de wet van de wederkerigheid. Geven is geen enkel probleem, ontvangen daarentegen wel. Ik blijf liever onafhankelijk waardoor ik heel moeilijk hulp kan en wil aanvaarden. Bovendien vind ik het totaal overbodig dat iemand zich zorgen zou maken om mij, terwijl ik wel bezorgd ben om het welzijn van de personen die mij nauw aan het hart liggen. Het is nogal heel onfair om anderen zo te behandelen, ze hebben evenveel recht om ongerust te zijn. Zoals je al kon lezen in mijn blog over geluk word ik gelukkig van mensen te helpen, iets te geven,… dus het is egoïstisch van mij om anderen niet hetzelfde geluk te gunnen door hun gift/hulp te weigeren. Nu ik daar meer bewust van ben, werk ik aan de “ontvangen” zijde.

Op een hele koude winterochtend zat ik op de trein onderweg naar het werk. Toen de trein vertraagde om te stoppen in Ekeren zag ik allemaal mensen met dikke winterjassen, sjaals, handschoenen, mutsen,… Mijn oog viel op een man die er in zijn sneeuwwit hemdje stond en hij leek het helemaal niet koud te hebben. De man stapte op en kwam mijn coupé binnengewandeld en nam plaats op de vrije plaats naast mij. Deze man had een warme gloed rond hem en was oprecht benieuwd naar iedereen zijn of haar verhaal. Zo stelde hij vragen aan de mensen rondom hem wat ze aan het lezen waren, naar welke muziek ze luisteren,… Zoals gewoonlijk stelde ik mij absoluut niet open voor menselijk contract en mijn volledige non-verbale houding vertelde genoeg, hij liet mij met rust. Ik moet toch eerlijk toegeven dat ik ervan genoten had van zijn hele warme uitstraling en zijn interactie met de anderen. Nadien vond ik het persoonlijk een gemiste kans om mij niet open te stellen. Ik heb hem nooit meer gezien nadien. Ik blijf geloven dat het een engel met een boodschap was. Voor een heel rationeel persoon, klinkt dit als totale nonsense, maar toch blijf ik geloven in engelen die boodschappen overbrengen.

Ik begin nu pas meer en meer bewust te worden van emoties bij mezelf en bij anderen. Ik heb een inhaalbeweging van zo’n 38 jaar te doen, hoogdringend tijd om het boek “Omarm je emoties” van Ronald J. Frederick opnieuw te lezen. Momenteel onderneem ik een bewuste expeditietocht doorheen emoties waardoor het kan zijn dat jullie mij nog vreemder vinden dan gewoonlijk. Het voelt voor mij zo onvertrouwd aan. Het doet mij over een heel aantal zaken twijfelen, zoals het posten van deze blog aangezien deze zo ver uit mijn comfortzone ligt. Gelukkig heb ik een hoogsensitieve partner die veel meer in contact staat met emoties dan mij en die mij helpt in mijn zoektocht. Ik hoop toch ooit de sleutel te vinden tot mijn emotionele hart. Tot op heden heb ik geen flauw idee hoe ik mijn ratio kan uitschakelen zodat mijn hart het eens kan overnemen als kapitein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: